آگاهی گوهری است بالاتر از وجود

 وظيفه مديران به عنوان عامل تغيير، ايجاب مى كند كه علاوه بر ايفاى وظايف روزمرّه ادارى و سازمانى، در جهت رشد و تعالى تمام كاركنان خود و تعليم و تربيت آن ها از طريق ايجاد محيط هاى خلّاق و سازنده، كاركنان را در حدّ معقول و مطلوب در تصميم گيرى هاى ادارى و توليدى شركت دهند.

چكيده

مديريت امروز جامعه ما در همه بخش ها بايد در جستوجوى تدابير و راه حل هايى باشد كه تحقق هدف ها را به بهترين وجه ممكن سازد. «تصميم گيرى مشاركتى» يكى از طرقى است كه اين مهم را عملى مى سازد و به كمك اين شيوه كار، مى توان با بهره جويى از نظرات كاركنان، بازدهى را فزونى بخشيد، به رضايت آن ها افزود و سازمانى اثربخش و كارامدبه وجود آورد.

سؤالى كه در اين ميان قابل طرح است اين كه آيا هر قدر سنوات خدمت كاركنان بيش تر باشد، مشاركت دادن آنان در تصميم گيرى هاى سازمانى، رضايت شغلى بيش ترى براى كاركنان فراهم مى كند؟ و آيا هر قدر ميزان تحصيلات كاركنان بيش تر باشد، مشاركت دادن آنان در تصميم گيرى هاى سازمانى، رضايت شغلى بيش ترى براى آنان فراهم مى آورد؟

در قرون وسطي اروپائيان در جهل و بي خبري به سر مي بردند در مدارس آن ها که اسکولاستيک ناميده مي شود بيشتر مباحث عبارت بود از نقل آراء بزرگان يونان، براي کتاب هاي قديمي و نقل مطالب مندرج در آن، بحث و تبادل نظر پيرامون مسائلي نظير اينکه پيش از خلقت آدم فرشتگان کجا منزل داشتند؟ ابعاد فيزيکي فرشتگان چقدر است؟ و طول قد حضرت آدم به هنگام هبوط چقدر بود؟...
اما حرکت هاي علمي وداهيانه و پيگير فرانسيس بيکن و رنه دکارت اروپائيان را از انزواي علمي خارج کرد. رنه دکارت کتاب احياء العلوم را نوشت و به روش پيشينيان در آموزش خط بطلان کشيد. و راه و رسم جديدي را پيش روي دانش پژوهان قرار داد که مشخص ترين آن عدم اعتماد و اطمينان به سخن پيشينيان بود. رنه دکارت با اينکه در ايام جواني در رديف دانشمندان زمان خود قرار گرفت، شجاعانه در آموخته هاي خود ترديد کرد و بر آن شد که با انديشه شخصي خود کسب علم و معرفت نمايد. « رساله گفتار » رنه دکارت تقريباً بيان کوششي است که در اين راه طولاني به عمل آورده است. در اين رساله رنه دکارت مي گويد، افراد بشر همه داراي عقل و خرد مي باشند يعني همه اين وسيله کسب علم و دانش را در اختيار دارند. اما به دليل آن که همگان اين وسيله را يکسان و درست به کار نمي برند، گمراه مي شوند. تنها کساني مي توانند به حقيقت علم برسند که روش صحيحي را در« راه بردن عقل » به کار گيرند.

براي آن که بتوانيم جبران گذشته را کنيم، هيچ راهي نداريم، جز آنکه در نظام آموزش علوم در مدارس خود يک انقلاب عملي به وجود آوريم. بايد حصارهاي قطور – مستحکم و آهنين و غير قابل نفوذي که بين کلاس درس و طبيعت در مدارس ما کشيده شده است منهدم کنيم کلاس علوم را در طبيعت برپا کنيم. با عمل و اجراي آزمايش و با اشاره به پديده هاي طبيعي درس بدهيم، و از دانش آموزان نيز بخواهيم با اجراي آزمايش و عمل و ساختن وسائل ساده و ارزان قيمت که قانون طبيعي را نشان دهد، درس را پس بدهند. نمره امتحان تنها به عملي تعلق گيرد که نشان مي دهد دانش آموز قانون معيني را درک و قدرت تجزيه و تحليل آن را پيدا کرده است.

بعزم مرحله عشق پيش نه قدمي                   که سودها کني اَر، اين سفر تواني کرد.

همانگونه که مي دانيم، کشور عزيز ما با کشور ژاپن تقريباً همزمان با علوم جديد و راه و رسم آموزش به روش نو، در مغرب زمين آشنا شد.
کشور ژاپن به لحاظ الگوبرداري درست از غرب و با تکيه بر سنت هاي اصيل ملي، کار خود را از آموزش شروع کرد. در دور افتاده ترين روستاها، با همکاري مردم، به طور جدي، مدارس ابتدائي را تأسيس و گسترش داد. معلمان اين مدارس براي تدريس علوم از روش « يادگيري با عمل » بهره جستند. بدين معنا که دانش آموزان را وادار ساختند، با اجراي آزمايش، پديده هاي طبيعي را تجزيه و تحليل و تفسير نمايند و لذا موفق شدند با عشق و ايمان و علاقه و کوشش خستگي ناپذيري، بر مشکلات خود چيره شوند.